BENVIDOS E BENVIDAS


A maxia dun sentimento lévanos ó Concello do Saviñao,

na Ribeira Sacra lucense, das Terras de Lemos.

Terra de pedra e luz, de homes e mulleres amables e

hospitalarios que deixaron marchar os seus fillos lonxe, en busca de novas oportunidades.

Terra máxica e melancólica, dunha fermosura incomparable,

cas súas devesas de carballos e castiñeiros centearios preto das augas do río Miño.

Terra namorada do seu pasado que loita por sobrevivir no presente.

Queremos compartir convosco a riqueza natural paisaxística,os camiños máis sorprendentes, as aldeas e festas,

o patrimonio artístico e a exquisita gastronomía.

Benvidos e benvidas ó noso blog .

Desexamos que nos enviedes os vosos escritos e fotos ó correo electrónico : lua_mgv@yahoo.es, para participar no proxecto.



Mostrando entradas con la etiqueta Galicia-Galiza. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Galicia-Galiza. Mostrar todas las entradas

13 abr 2010

A nosa bandeira


La bandera tradicional de Galicia antiguamente era completamente blanca, con el escudo en el centro.
Según el informe de la Real Academia de la Historia del 19/01/1931, ésta contaba con cuatro siglos de existencia y nos hacía recordar sucesos memorables de Galicia como la guerra de la Independencia española donde cayeron heridos y muertos, muchos estudiantes de Santiago.
La franja azul al fondo blanco se incorporó con los emigrantes del Centro Gallego de la Habana en el siglo XIX, los cuales creyeron que la matrícula de la comandancia del puerto de A Coruña, que era desde donde se embarcaba, era la bandera gallega. El poeta Ramón Cabanillas y As Irmandades da Fala la convirtieron en emblema de la patria.
La bandera de Galicia deberá llevar el escudo oficial cuando ondee los edificios públicos y en los actos oficiales de la Comunidad Autónoma (Ley 5/1984, art.2.2).

EN PÉ (Poema de Ramón Cabanillas)

¡Irmans! En pé, sereos,
a limpa frente erguida,
envoltos na brancura
da luz que cai de riba,
o corazon aberto
a toda verba amiga,
e nunha man a fouce
e noutra a man da oliva,
arredor da bandeira azul e branca,
arredor da bandeira da Galiza,
¡cantémo-lo direito á libre nova vida!

Validos de traidores
a noite Frouseira
a patria esclavizaron
uns reises de Castela.

Arredor da bandeira azul e branca,arredor da bandeira da Galicia,cantémelo dereito á libre nova vida!

Comestas polo tempo
xa afrouxan as cadeas...
¡Irmans asoballados
de xentes estranxeiras,
ergámo-la bandeira azul e branca!
¡E ó pé da enseña da nazón galega cantémo-lo dereito
a libertar a Terra!

¡Irmans no amor á Suevia
de lexendaria historia,
a non morrer sen loita!
¡O dia do Medulio
con sangue quente e roxa
mercamo-lo direito
á libre, honrada chouza!
¡Xa está ó vento a bandeira azul e branca!
¡A oliva nunha man, a fouce noutra,
berremos alto e forte:
A nosa Terra é nosa "

Ergámola bandeira azul e branca!, E ó pé da enseña da nazón galega, cantémolo dereito a libertar a Terra!

13 mar 2010

A praia das Catedrais

Para os que aínda non coñecedes a "máxica" Praia das Catedrais (o seu nome real é Praia de Augas Santas), mostramos algunhas fotos tomadas no verán do 2009. Esta é unha visita obrigada para os interesados en observar un fenómeno de gran interese xeomorfolóxico e beleza paisaxística, soamente observable durante a baixamar (antes de visitala consultade o horario das mareas).

A praia atópase na costa da provincia de Lugo, no municipio de Ribadeo. Foi declarada Monumento Natural no 2005, espazo incluído dentro do Lugar de Importancia Comunitaria (LIC) "As Catedrais", que forma parte da rede europea de espazos protexidos denominada Rede Natura 2000. Este monumento natural orixinouse pola intensa erosión exercida polo mar, que da lugar a unhas formacións de extraordinaria beleza, e que polas súas características lembran ós contrafortes dunha catedral (de ahí o seu nome).


Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket



Carmen

12 mar 2010

O noso himno


¿Qué din os rumorosos
na costa verdecente
ao raio transparente
do prácido luar?
¿Qué din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monótono fungar?

Do teu verdor cinguido
e de benignos astros
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
non des a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.

Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
mais sóo os iñorantes
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.

Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán;
pois, donde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.


Eduardo Pondal