BENVIDOS E BENVIDAS


A maxia dun sentimento lévanos ó Concello do Saviñao,

na Ribeira Sacra lucense, das Terras de Lemos.

Terra de pedra e luz, de homes e mulleres amables e

hospitalarios que deixaron marchar os seus fillos lonxe, en busca de novas oportunidades.

Terra máxica e melancólica, dunha fermosura incomparable,

cas súas devesas de carballos e castiñeiros centearios preto das augas do río Miño.

Terra namorada do seu pasado que loita por sobrevivir no presente.

Queremos compartir convosco a riqueza natural paisaxística,os camiños máis sorprendentes, as aldeas e festas,

o patrimonio artístico e a exquisita gastronomía.

Benvidos e benvidas ó noso blog .

Desexamos que nos enviedes os vosos escritos e fotos ó correo electrónico :
amaxiadosavinhaoegaliza@yahoo.es, para participar no proxecto.



8 mar. 2010

Dia 8 de marzo :dia da muller traballadora

Hoy lunes día 8 de Marzo, se celebra en todo el mundo el día de la mujer trabajadora.
Hace 100 años se propuso celebrar este día. Debemos hacer una reflexión y pensar en todas las mujeres de nuestro Concello.
Después de un siglo, hombres y mujeres de todo el mundo continúan avanzando.
Nos hacemos una pregunta: ¿Ocurre lo mismo en Galicia?.


Cantiga de FUXÁN OS VENTOS

MULLER

A meu gaiteriño,
ainda me acordo,
cando baixabas polo monte abaixo,
e viñasme ti dicindo.

Bota carne no pote, Marianiña,
bota carne no pote, Marianá,
un molete enteiro. enservelletado,
unha bota con viño, chupáená!

Muller, fartura de loita
qué che hei decire eu, muller?!
Ti és coma a terra nosa,
e a terra é coma ti é!

Deixeivos a entrambas soias
anque convosco quedei
Valeira está a terra, morna
ti, sementada, abofé. (bis)

E o vento decia
pronto hai de volver!,
pra tira-la fame, pra poder comer... (bis)

Ai, muller, cántas noitiñas,
te deitaches coa tristura?,
e o vento, ainda che traguía,
as novas dos que marmuran.

E o vento decia,
pronto hei de volver...

Ti és o milagre da terra
e, a terra é un milagre teu
mistura de mel e cerna
de fera e de anxo do ceo.

Pariches de pé o fillo,
como fan no monte as bestas.
E hoxe que volto vencido,
para que eu venza ti te deitas.

O voltar, qué che hei decir?!
Maldito o día e a hora
en que te deixei aquí
pra percurar vida fora!
O inverno da emigración
roubóunos a primavera,
quén eu era, xa non son,
e ti non és a que eras!
Xa poden os leiros dar
colleitas ben abondosas,
poden en Madrí falar
con palabras ben fermosas,
que nunca nos han de pagar
a nosa fame de outrora!

E o vento decía,
pronto hei de volver
pra tira-la fame,
pra poder comer.

No hay comentarios: